Over een vriendschap die voorbij gaat, maar toch voor eeuwig is
Tibby’s achterband was leeg. ‘Je gaat gewoon bij mij achterop,’ zei ik. Tibby aarzelde. Ze liet haar schouders hangen en zag er opeens zo treurig en verslagen uit. ‘Hoeft niet, ik ga wel lopen of zo,’ zei ze. ‘Jij hebt het misschien druk.’ Ik dacht dat ze een grapje maakte.
Annemarths beste vriendin Tibby woont in een romantisch kraakpand. Ze mag alles van haar ouders en ze hoeft niets. Annemarth vindt haar helemaal geweldig. Omdat Tibby het erg moeilijk heeft, doet ze alles om haar te helpen. Maar Tibby’s hulpeloze somberheid legt een zware claim op Annemarth. Ze heeft ook nog een eigen leven! En dan wordt ze ook nog verliefd…
Kan ze Tibby wat meer aan haar lot overlaten? Wat moet ze doen, als blijkt dat Tibby niet verder wil leven? Annemarth kan er niet over praten. Haar stem is van ijs. Vanille-ijs. Zelfs haar pen is van lood. Hij kan alleen maar fluisteren. Dingen die iedereen wil weten maar die niemand wil horen. Dingen die ze opschrijft in haar fluisterboek.
